Odszedł dr Tadeusz Majewski
25 03 2026
Z głębokim żalem zawiadamiamy, że
16 marca 2026 r.
zmarł w wieku 77 lat
dr Tadeusz Majewski.
***
Dr Tadeusz Majewski po uzyskaniu stopnia doktora w 1979 r. odbył staż podoktorski w laboratorium prof. G. Floureta w Northwestern University Medical School w Chicago, gdzie pracował nad agonistami LHRH (hormon luteinizujący), oraz nad antagonistami oksytocyny pod kątem wykorzystywania ich do badań nad lekiem powstrzymującym przedwczesne porody. Po powrocie do Polski dr Majewski pracował w zespole prof. Izdebskiego m.in. nad izolacją proinsulin żubra, lisa srebrnego i lisa polarnego oraz hormonu wzrostu lisa. W 1993 r. rozpoczął pracę w Instytucie Farmaceutycznym nad syntezą i oczyszczaniem za pomocą HPLC Leuprolidu, przeciwnowotworowego leku na raka prostaty. Pracował w University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, Texas, USA, badając profil białek poszczególnych typów tkanek nowotworowych, z użyciem metod spektrometrii mas. Od 2002 r. zajmował się badaniami nad poszukiwaniem nowych markerów nowotworowych w leczeniu raka pęcherza moczowego.
16 czerwca 2023 r. na Wydziale Chemii UW odbyło się uroczyste odsłonięcie tablicy pamiątkowej „Dąb HIPOLIT”. Dąb „HIPOLIT” został wyhodowany z żołędzi Black Oak Savannah przywiezionych z USA i posadzony w 1981 r. przez dra Tadeusza „Hipolita” Majewskiego, absolwenta rocznika Wydziału Chemii UW w latach 1966-1971, adiunkta w Pracowni Peptydów WCh.
W dniu 16 marca 2026 roku zmarł nasz Kolega dr Tadeusz „Hipolit” Majewski.
Niezwykle ciepły, życzliwy, zawsze chętny do pomocy, niezawodny Przyjaciel, wspaniały kompan rajdów turystycznych i spływów kajakowych.
Tadeusz był współorganizatorem pierwszego po latach zjazdu naszego roku, który przerodził się w cykliczne spotkania umacniające nasze więzi.
„Hipolit” wiele lat spędził w USA, gdzie pracował naukowo, ale przez cały ten czas utrzymywał z nami kontakt.
Po Jego powrocie do Polski nasze relacje się ożywiły. Tadeusz, z właściwą sobie energią, inicjował spotkania: raz do roku w większym gronie, a częściej w mniejszym – „w trybie kto może”.
Mimo wielu sukcesów pozostał skromnym człowiekiem o ujmującym sposobie bycia.
Szkoda, Hipku, że już Cię z nami nie ma. Będzie nam Ciebie bardzo brakowało.
Żegnamy Cię z wielkim żalem.
Koleżanki i koledzy ze studiów w latach 1966-1971 na Wydziale Chemii UW
